RÓŻNE RODZAJE LAWENDY
Ceniona od starożytności za różnorodne korzyści, w tym terapeutyczne i kosmetyczne, a także za subtelny zapach i żywe kolory, lawenda reprezentuje roślinę z rodziny botanicznej Lamiaceae.
W średniowieczu nazwa lawenda odnosiła się tylko do „Lavendula stoechas”. W rzeczywistości istnieje około dwudziestu gatunków lawendy pochodzących z regionu śródziemnomorskiego, a wszystkie różnią się aromatem, cechami i kwitnieniem. Po destylacji zebranych kwiatów olejki eteryczne wytwarzane odpowiednio w zależności od gatunku lawendy również wykazują wyraźne różnice molekularne. W szczególności wyróżniają się cztery główne typy lawendy.
LAVENDER VERA (Lavandula angustifolia) Odmiana ta, określana również jako „Fine Lavender”, rośnie zarówno w stanie dzikim, jak i uprawnym, od 800 metrów wysokości do 1 800 metrów wysokości )w stanie dzikim) głównie w klimacie ciepłym i na suchych glebach. Ten krzew można łatwo rozpoznać po małych, rozmytych, przeciwległych liściach i kwiatach od różowych do ciemnoniebieskich. Coroczne kwitnienie tego gatunku rozpoczyna się od lipca i trwa do końca sierpnia. Rzadsza, dzika lawenda jest bardzo poszukiwana w aromaterapii ze względu na jej niezwykłe właściwości uspokajające, lecznicze i antyseptyczne. Odświeża i koi, sprzyja również relaksowi i skutecznemu zasypianiu. Z drugiej strony uprawiana lawenda, która jest smuklejsza, odpowiada gatunkowi występującemu głównie na polach Prowansji. W większości roślina ta jest używana w aromaterapii i perfumerii ze względu na jej wysoce wyrafinowane aromaty.
LAVENDER SPIKE (Lavandula latifolia) Ten bardziej wrażliwy na zimno drugi gatunek rośnie na niższych wysokościach, do 800 metrów wysokości, w klimacie śródziemnomorskim i na glebach wapiennych. Wyższy niż Lavender Vera, Lavender Spike wyróżnia się dużymi liśćmi, krótkimi i jasnofioletowymi kwiatami z mocniejszymi aromatami kamfory, które są rzadko używane w przemyśle perfumeryjnym. Jej roczne kwitnienie następuje nieco później, od czerwca do lipca. Destylacja jej kwitnących wierzchołków zebranych latem prowadzi do powstania płynnego olejku eterycznego, który wyróżnia się bogatą zawartością aromatycznych cząsteczek ketonów, w tym kamfory, i jest znany ze swoich silnych właściwości przeciwzakaźnych, przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Jego zastosowanie będzie na przykład bardzo korzystne po nałożeniu na skórę w celu złagodzenia ukąszeń owadów, podrażnień skóry lub oparzeń.
LAWENDA STOECHADE (Lavandula stoechas) Ta trzecia odmiana dzikiej lawendy, znana również jako lawenda francuska, hiszpańska lub motylkowa ze względu na kwiaty podobne do małych motyli, jest mniej odporna na zimno i ciepło niż Lavender Vera. Lawenda Stoechade kwitnie w łagodniejszym klimacie, a także nad morzem, np. w Portugalii czy na wyspach Hyères we Francji. Również jego roczne kwitnienie rozpoczyna się wcześniej niż w przypadku innych gatunków Lavandula, czyli wczesną wiosną. Jego gęste, większe i ciemnofioletowe kwiaty wydzielają również aromaty kamfory, które są mniej popularne w przemyśle perfumeryjnym. Z drugiej strony zapewnia udowodnione właściwości przeciwzakaźne i lecznicze.
LAVANDIN SUPER (Lavandula X burnati) Uważana za odmianę hybrydową, Lavandin Super jest wynikiem skrzyżowania Fine i Spike Lavenders, dwóch bardzo różnych gatunków, które rosną obok siebie na wysokości około 800 metrów. Ten typ uprawny rozmnaża się tylko przez sadzonki i dlatego nie rośnie naturalnie na wolności. Z orzeźwiającym i lekko kamforowym zapachem, ta klonowa roślina ma wąskie, wydłużone liście i małe, bladofioletowe kwiaty. Ze względu na swój biologiczny skład bogaty w estry i alkohol monoterpenowy, olejek eteryczny Lavandin Super tradycyjnie zapewnia doskonałe właściwości uspokajające i relaksujące, idealne do celów sportowych i relaksacyjnych, a także udowodnione działanie przeciwzakaźne, przeciwzapalne i lecznicze.
